|
วิมานระทม - สุนารี ราชสีมา บ้าน.เราเหงาจนเจียนบ้า.ใคร.จะมา.รู้ใจเราได้. มี.สิ่งใดหนอจึงระทม... บ้านออกใหญ่โต แสนโก้งามตา มัน.น่าสุขสม. .ผู้คนมากมี เนื้อที่มากจม แต่ตรมไม่เว้นวาย..... จะ.รวยแสนรวยมากล้น. เรา.นั้นหรือก็คนจนได้. นอน.ต้องนอนร้องไห้ทุกคืน เขาแอบไปมี บ้านเล็กมากมาย ทิ้งเราให้กล้ำกลืน.. สามคืนสี่คืน.ถึงกลับบ้านที อย่างนี้ใครเขาทน..... ค่ำ.คืนเห็นบ้านหลังหนึ่ง. ซึ่ง.เขานั้นแสนยากจน. ยัง.อดทนช่วยกันหากิน. เย็นกลับบ้านมา เขาเฝ้าหยอกล้อ พะนอกันอยู่อาจินต์.. ต่างกับบ้านเรา ห่างราวฟ้าดิน แต่เรากินน้ำตา |