|
ไม่เคยพอ - พดด้วง ณพชร ว่องชาญกิจ เช้าแล้ว ไม่หลับอีกแล้วต้องรอให้ถึงเช้านอนกัดฟันร้องไห้แอบคิดถึงวันเก่า ที่เธอบอกรักฉันคนเดียว เพราะรู้ก็เพิ่งจะรู้ในคำว่ารักนั้น มันจบลงแล้วเมื่อเธอแบ่งปันให้ใครกัน ไม่ได้มีแต่ฉันคนเดียว ให้เธอหมดแล้ว แต่เธอไม่เคยพอ ยังอยากจะขอมีใครอีกมากมาย รู้มั้ยฉันมันเหนื่อย ฉันเจ็บ เจ็บจนเกินจะทนไหว ทั้งหมดมันเหลือแค่เพียงเสียงหายใจ และจากวันนี้ ไม่มีไว้ให้ใคร มีเพียงหัวใจใหม่ที่มันจะลืมคนไม่เคยพอ เพราะรู้ก็เพิ่งจะรู้ในคำว่ารักนั้น มันจบลงแล้วเมื่อเธอแบ่งปันให้ใครกัน ไม่ได้มีแต่ฉันคนเดียว ให้เธอหมดแล้ว แต่เธอไม่เคยพอ ยังอยากจะขอมีใครอีกมากมาย รู้มั้ยฉันมันเหนื่อย ฉันเจ็บ เจ็บจนเกินจะทนไหว ทั้งหมดมันเหลือแค่เพียงเสียงหายใจ และจากวันนี้ ไม่มีไว้ให้ใคร มีเพียงหัวใจใหม่ที่มันจะลืมคนไม่เคยพอ ให้เธอหมดแล้ว แต่เธอไม่เคยพอ ยังอยากจะขอมีใครอีกมากมาย รู้มั้ยฉันมันเหนื่อย ฉันเจ็บ เจ็บจนเกินจะทนไหว ทั้งหมดมันเหลือแค่เพียงเสียงหายใจ และจากวันนี้ ไม่มีไว้ให้ใคร มีเพียงหัวใจใหม่ที่มันจะลืมคนไม่เคยพอ |