|
แม่ชีสาว - ฝน ธนสุนทร เรือนผมหยิกงามสีดำสนิท.เคยรักเหมือนดั่งชีวิต เคยเพ่งพิศเชิดชูใบหน้า. เคยหวีเฉิดฉาย ยาวสยายปกหุ้มคลุมบ่า เคยรักและหวงหนักหนา อนิจจาจะต้องขาดลอย. วงคิ้วกิ่วโค้ง เหมือนวงจันทร์ครึ่ง. เคยงอนซ่อนเนตรคมซึ้ง เคยพูดถึงยังตรึงน้ำอ้อย. เคยหวงสิ้นดี ต่อจากนี้จะหวนละห้อย คมมีดโกนกรีดขาดผล็อย จะเหลือรอยประดับกาย สูญ สิ้น โส ภา จากสุดา ดอกฟ้า เป็นดอกหญ้า เมื่อคราเขาหน่าย. เสีย ศักดิ์ศรีมีแต่อาย อยู่ก็รังแต่ร่างกาย ไม่พ้นตาข่ายโลกีย์เวรกรรม. โกนหัว ห่มขาว ทิ้งคาวหมองหม่น. ตามรอยพระบาทเลิศล้น เพื่อหลุดพ้นอารมณ์เบื้องต่ำ. ทรงศีลศรัทธา อุเบกขาภาวนาพร่ำ ผิดพลั้งไม่หวังพลาดซ้ำ หลีกหนีกรรมมาบวชชี โกนหัว ห่มขาว ทิ้งคาวหมองหม่น. ตามรอยพระบาทเลิศล้น เพื่อหลุดพ้นอารมณ์เบื้องต่ำ. ทรงศีลศรัทธา อุเบกขาภาวนาพร่ำ ผิดพลั้งไม่หวังพลาดซ้ำ หลีกหนีกรรมมาบวชชี |